NETFLIX ― SERIAL ORYGINALNY
Obczajcie tego drania.
- Słodziak. - Oto i on.
- Prosto z Szanghaju. - Obczaj sukinsyna.
Dokąd go zabierają?
Co się gapisz na debila?
Lubisz Chinola?
Prowadzą go do ciebie.
Masz nowego kolegę.
Nie popychaj mnie.
Zakwaterują go u ciebie. Będzie spał jak dziecko.
Będzie uprawiał karate całą noc.
Macie tu Kitajca. Zakolegujecie się.
Nic nie zrozumie. Jaka szkoda.
Trzeba będzie mu znaleźć tłumacza.
- Walić to. - Jestem Dante.
Podoba mu się Kitajec.
Nie wariuj. Chodźmy.
Zobacz te oczy.
Gdyby oczy mogły zabijać.
Idźcie się kochać. Proszę.
Na pewno ma małego.
Ale tu śmierdzi.
Gabinet zaczyna przypominać motel.
Wygodnie panu kanapie?
Ktoś jest dziś zły.
Czemu miałabym być zła?
Przecież pan tylko mnie prosi o przespanie się z dziadem,
by ratować pana karierę.
Nie chodzi tu o moją karierę,
- tylko o naszą, Roxana. - Proszę.
Nasze losy są ze sobą związane.
A co jeśli prokurator wystąpi przeciwko nam?
Chciałbym móc zaoferować prokuratorowi to, co ty. Boże.
Może pan nie być wulgarny?
Nie graj cnotki.
Przepraszam?
A co z telefonami i wiadomościami do Tavaresa?
Jak to nazywa dzisiejsza młodzież? Sexting?
- Nie wiem, o czym pan mówi. - Nie wstydź się, Roxana.
Jesteś niezależna i piękna.
Możesz robić, co zechcesz.
Z całym szacunkiem, nie pierdol pan.
Chce pan mnie tylko przekonać do seksu z prokuratorem.
- Tego pan chce. - Skoro sypiasz z Tavaresem,
tym obrzydliwcem,
fiutem i śmieciem,
co ci szkodzi uszczęśliwić staruszka
na jeden dzień, Rox?
A kto mówi, że sypiam z Tavaresem?
Spójrz mi w oczy i powiedz, że się mylę.
Wiedziałem.
Pomyśl o przyszłości, Roxana.
O przyszłości.
Frida i Evaristo chcą na nas zrzucić bombę,
a twoje ciało może ją rozbroić.
Niech pan przestanie.
Na pewno nie ma innego sposobu?
Przepraszam.
Jeśli twoje wdzięki nie rozwiążą tego problemu,
na pewno go rozwiąże groźba,
że zrobimy z tego viral. Co ty na to?
Nagramy wszystko i voilà.
Nagramy wszystko? Ale wtedy będzie mnie widać.
Sama zobaczysz, że nie pokażemy twojej twarzy.
Oszalał pan. Nie.
- Nie. - Rox, proszę.
Jesteśmy w niebezpieczeństwie, Roxana. Proszę.
To nie pan go przeleci.
Rox...
Rox.
Przemyślę to.
Zajebiście.
Przemyślę to.
Ale jeśli to zrobię,
video będzie moje.
Moja dziewczynka! Super!
Nie jestem pana dziewczynką.
Daj spokój.
- Daj spokój, Rox. - Mówię serio.
Video musi być moje.
Będzie. Kamera również.
Na co się gapisz?
No co jest?
Co jest, ziom?
Cholerny dziwak.
- Linda. Przyszedł Jack. - Hej.
- Linda. - Cześć.
Jak się masz?
Dobrze.
- Miło cię widzieć. - Nawzajem.
Znalazłam kilka drobiazgów.
Sama nie wiem.
Może byś je chciał.
Nie musisz ich brać, jeśli nie chcesz.
Ale pomyślałam, że to mogą być pamiątki.
Na pewno wszystko gra?
Tak.
Będzie dobrze.
Okej.
Niczego ci nie trzeba?
Nie.
Dobrze.
Trzymaj się.
Nie macie może steka albo żeberek?
- Co jest? - Nie proś o mięso, dadzą ci psa.
O co ci chodzi?
Cholera jasna!
Co jest? Wstawaj, Dentysto.
Cholera! Jebany Kitajec.
Cholera!
Co za ostry skurwiel.
Wystarczy! Jedzmy!
Hej!
Zobacz to.
Jak świnia na rzeź.
Do lekarza z nim i dajcie mu inne ciuchy.
Co się stało?
Kitajec skopał mu dupę.
- Przenieście go do innego pawilonu. - Czekajcie.
Może przenieście go do nas?
Jestem w żałobie i przyda mi się coś pozytywnego.
A Kitajec jest naprawdę spoko.
Jest spoko, nie?
Po prostu Dentysta chciał mu dokopać,
ale Bruce Lee rozłożył go na łopatki.
Chwila, chwila.
Koniec z patio.
- Koniec z patio. - Teraz pawilon.
- Tavares. - Rozumie nas?
Zna hiszpański? To Chińczyk? Skąd on jest?
- To Chińczyk. - To Chińczyk.
Chińczyk. Zabierzcie go do pawilonu.
Serio, niech pan taki nie będzie.
Proszę, proszę.
- Spokojnie. - Rebollo, zaczekaj.
Czekaj.
- Proszę? Tak? - Może zostać z wami.
Cholera, bierzcie go sobie.
Słyszałeś, Rebollo? Słyszałeś?
Chiński Tavares. Zajebiście!
- Mamy... Zajebiście. - Powiedzmy szefowi.
Co jest? Idź.
Idź.
Conchita.
Pan Jack.
Jak dzieciak?
Już nieco lepiej.
Uspokoił się trochę.
To dobre dziecko.
Dobrze.
Czego chcesz?
To do ciebie.
Halo?
Słuchaj, mądralo, Pablo jest u mnie.
Pablo, uśmiech dla taty.
Jak widzisz, chłopcu nic nie jest.
Nie chcesz igrać z ogniem.
Jeśli go tkniesz, zabiję cię.
Odszukaj pieniądze.
Moja cierpliwość i czas się kończą.
Ty skurwielu.
Azucenita, kochanie.
Nie mogę tego znieść.
Nie bądź smutna.
Właśnie pochowałam brata, jak mam się czuć?
Posłuchaj...
Też się fatalnie z tym czuję.
- Naprawdę. - Nie o uczucia tu chodzi.
Tylko o pokazanie swojej pozycji.
Pokaż im, gdzie jest ich miejsce.
Pracujemy nad tym.
- Przyrzekam. - Chcę, by zdechli.
Chcę, by cierpieli.
By płakali.
By błagali, niczym szczury.
Chcę, byś ich rozerwał na strzępy,
tak jak oni rozerwali mi serce.
Tak, skarbie.
Wszystko się ułoży.
- Zobaczysz. - Ale zrób to.
Bo ja im nie wybaczę,
że śmieli tknąć choć włos
na głowie Kiko.
Zniszcz ich!
Nie czuję się najlepiej. Ale też nie jest źle.
Nie jak w telewizji, że ktoś pada na łóżko,
zanosi się szlochem i tak dalej. Nie.
To bardziej... Bardziej...
Dawno go nie widziałem. W sumie nic się nie zmieniło.
Żałoba jest skomplikowana.
Kübler-Ross dobrze to opisuje.
Co to za jeden? Pracuje tutaj?
Nie, to psycholożka. Studiowałem jej prace.
Super.
To normalne, że wypierasz negatywne emocje.
Nic nie wypieram. Wypierać? Nie, to nie ja.
Wiem, że go tłukli, dopóki się nie znudzili.
Zostawili go...
Zrobili z Kiko ser szwajcarski.
Przezabawne. Rozumiem to.
Byłem wściekły i tak dalej.
Ale życie toczy się dalej, nie? Co mam zrobić?
Nie wiem, Santito. To zależy od ciebie.
Jak go pamiętasz?
Zawsze był w kiciu. Rzadko go widywałem.
Dlatego mój chrzestny był jak...
jak tata dla mnie.
Raz mama się bardzo upiła
i powiedziała, że tata siedzi przez chrzestnego.
Tak.
Pewnie dlatego się mną zajmuje.
Czuje się winny.
Tęsknię za tatą.
- Bardzo? - Nie.
A co z kolegami?
- Co? - Wspierają cię?
Nie bardzo.
Gdyby Muerto żył i powiedział mi coś głupiego...
Ale niestety nie żyje.
Tęsknisz za nim?
Za Muerto?
No, tak.
Zostawił mi tylko palec na pamiątkę.
A mój chrzestny i tak go zjadł.
I co teraz?
- Ty mi powiedz. - Nie wiem.
Cóż...
Mam płakać, czy co?
A chcesz?
- Nie. - Na pewno?
Wciąż mnie denerwuje, że pominąłeś mnie
i wezwałeś prokuratora.
Jeśli go wolisz, trzymaj się go.
Wszystko rozwiąże i zobaczy, jak sobie radzicie.
Czemu mi przynosicie listę żądań?
Bo pan nas nie słucha.
Co?
Zaczekajcie.
Ja was nie słucham?
- Nie. - Nie... I ty, Brutusie?
Chyba sobie...
Zaczekaj chwilę.
Okej.
W porządku.
Koniec ze smutnymi minami.
Wszyscy macie szkielety w swoich szafach.
Mamy o tym porozmawiać?
Chcecie o tym porozmawiać?
No to wystarczy.
Dajcie mi spokój.
Jasne?
Zaczekajcie.
Cholera jasna.
Już.
To był prokurator. Chciałem stłumić
jego obawy, tak?
Mamy jeszcze kolejną petycję
skierowaną do pana.
Chcemy ustawić telewizor w pokoju strażników,
by oglądać mecze.
Telewizor? Jak miło. A skąd go weźmiecie?
Tavares nam go kupił.
Żartujecie sobie.
Sukin... To jest właśnie
populizm i demagogia w czystej postaci.
Wiecie co? Róbcie, co chcecie,
tylko nie płaczcie jak dziewczynki.
Zgadza się pan na telewizor?
Spadajcie stąd. Do roboty.
- Dobra, ustawcie podstawkę. - Dupki.
Rox.
Rozchmurz się. Już wymyśliłem
detale twojej randki.
Chodzi o to...
Że...
Myślałam o tym i...
Nie rozumiem.
Dlaczego nie zadzwonił?
Nie wysłał nawet jednej wiadomości?
Wyobraź sobie, że jestem twoim alfonsem.
Okej? Załatwione.
Gdy go zobaczysz,
udawaj, że jesteś zachwycona i że ci się podoba.
A potem...
Zajmij się jego interesem.
Zrobić mu laskę?
Wyssij go do cna.
Wyssać go do...
Nie widziałem dzieci od pięciu miesięcy.
- Pięciu? - Tak, pani doktor.
Czemu żona ich nie przyprowadza?
Musimy pogadać.
- Daj nam minutę. - Oczywiście.
Przepraszam.
Idź coś zjeść, Luciano. Dzięki.
Dobrze.
Co ci się stało?
- Nic. - Kto ci to zrobił?
Nic mi nie jest, Frida.
Jack mnie naciska. Nie wytrzymam kolejnego dnia tutaj.
- Rozumiesz? - Nie tutaj. Czekaj.
Chodź.
Proszę otworzyć drzwi.
Przypilnuje pan nowego, proszę?
- Tak. - Dam radę.
Okej. Chodź tu.
- Co się stało? - Jack mnie naciska.
Muszę znaleźć kasę Tavaresa i wydostać się stąd.
Nie zniosę ani dnia dłużej tutaj.
Ciszej, proszę.
Nie dam już rady.
Nie wytrzymam. Muszę wyjść i odzyskać syna.
Możesz pojechać z nami.
Twój syn potrzebuje cię żywego. Musisz być bardzo ostrożny,
- coś może pójść nie tak. - Nie słuchasz!
Frida, nie słuchasz.
W USA nie istnieje Dante Pardo.
A Lázaro nie ma kłopotów z prawem.
Frida.
Przemyśl to.
Drzwi.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Dziękuję.
- Odprowadź więźnia, proszę. - Jasne.
Idziemy.
Słuchaj.
To nasza banda. Jesteśmy ci dobrzy.
Dobrzy. Fajni ludzie.
Fajni ludzie, Kitajcu.
Twardziele.
On to Bocinas.
Bocinas.
Siema, stary.
Mosco.
Mosco, Mosco.
Santito, jestem Santito. Dalej.
Chcesz spróbować?
Weź trochę. Na koszt Santito.
Kitajec to lubi.
Lubi to, to widać.
Super.
Wszyscy jesteśmy kumplami. Wszyscy fajni.
Kitajec też fajny.
- Co tam, Chinese? - Chinese.
Mosco.
Nie ty.
Chyba się wkurzył.
Mosco. Bocina.
Bocina. Santito.
Butelka. Butelka.
Tak, jasne, jasne.
- Częstuj się. - Whisky.
Wymów to dobrze.
- Whisky. - Whisky.
Zajebiście.
Zobacz jak mu się oczka świecą.
Robią tak.
Racja. Zajebiście.
Zajebista sprawa.
Adoptowaliśmy cholernego karatekę, super.
Mosco.
Świetnie. Chcesz jeszcze?
Częstuj się.
- Japończyk. - Częstuj się.
Samuraj z Japonii.
Jest serio zajebisty.
Masz, Kitajcu.
Zna się na rzeczy. Ma dobry gust.
Jest z Chin.
Chin w Nuevo León, Santito.
Nie chrzań, stary.
Halo?
Frida? To ja.
Wszystko OK?
Tak, wszystko gra.
Pojechałam za Jackiem do domu. Widziałam Pablo.
Na pewno?
Wiem, co widziałam. Jest tu też Conchita.
Była moją niańką. Nie wiem, co tam robi.
To dziwne.
Nie idź tam sama.
Będę tam jutro. Czekaj na mnie.
Dobrze?
Pewnie.
Pa.
Co słychać, Roxanita?
Dzień dobry. Proszę.
- Dobry wieczór. - Zapraszam.
Pięknie pani wygląda.
Bardzo dziękuję.
- Naprawdę. - Tak?
Roxanita, dziękuję, że pani przyszła.
Bardzo dziękuję.
- Dziękuję za zaproszenie... - Dzięki.
...panie prokuratorze.
Jaka piękna.
Czerwonego wina?
- Tak, chętnie. - Tak?
- Zapraszam do sypialni. - Zostawię torbę.
Szczerze mówiąc czuję się nieco dziwnie, ponieważ...
Zaraz pani powiem.
Moja żona zmarła dziesięć lat temu i...
Od tego czasu nie byłem na żadnej randce i...
Czuję się dziwnie.
- Roxanita. - Tak?
Czerwone wino będzie dobre?
- Tak, dziękuję. - Dobrze.
Przejdźmy na ty.
Nie chcę pani okazać braku szacunku, Roxanita.
Niech pan okaże.
- Brak szacunku. - Zdowie.
Zdrowie.
Co taka piękna kobieta robi
w więzieniu La Rotunda? Ktoś tak piękny...
i wyjątkowy jak ty.
Dziękuję, prokuratorze.
Naprawdę, jesteś prześliczna i wyjątkowa.
Dziękuję, prokuratorze.
Powiedzieć ci coś?
Jak mówisz do mnie „prokuratorze”, czuję się...
Dziwnie. Jakby coś mi uderzało do głowy.
Do której?
Do...
Do tej na górze.
W porządku.
Jeśli chodzi o twoje
pytanie o La Rotunda...
To dzięki wujowi. Był strażnikiem w Sierra Chica.
- Ale już nie żyje. - No co ty.
Jaka szkoda.
Przez prostatę.
Prostatę, rozumiem.
A nie, nie... To nie tak.
Po prostu...
Chodziło o raka prostaty.
To na wypadek...
Gdyby było potrzebne, ale nie.
Prawie nigdy nie jest, prawda?
- Prokuratorze. - Zdowie.
Ale cóż, teraz
możemy się zrelaksować, prawda? Bo...
- Tak... - Wydajesz się...
Wydajesz się
bardzo spięty.
- Bo tak jest. - Tak?
Tak.
Pięknie pachniesz.
- Cudownie. - Tak?
Nosiłaś te perfumy, gdy się poznaliśmy.
Co za przypadek.
Użyłam ich dwa razy w życiu.
Tamtego dnia i dziś.
- Nie wierzę w przypadki. - Nie?
Wierzę, że ludzie się spotykają dzięki opatrzności.
To nie przypadek, to przeznaczenie.
Na pewno nasze dusze poznały się
już wcześniej.
Ty masz starą duszę, a ja młodą.
Ale mówi się,
że mężczyzna ma tyle lat,
ile skóra kobiety, którą gładzi.
W takim razie głaszcz mnie.
Tak...
Często się opalasz?
Bo jesteś bardzo opalona.
Taki właśnie kolor miały
uda mojej żony.
Nie mówmy o przykrych rzeczach.
- Oczywiście. - Nie dziś.
Dziś przecież świętujemy, prawda?
Mój prokuratorze.
- Podoba ci się? - Bardzo.
O której chciałbyś mieć godzinę biblioteczną?
- Pani doktor. - Silvestre.
Dziękuję bardzo.
Wypełnij formularz i potem mi go przekaż, dobrze?
Wszystko gra?
Dzwoniła Linda.
Śledziła Jacka aż do jego domu.
Widziała tam swoją starą nianię.
Posłuchaj.
Pablo tam jest.
Poszukamy go tam jutro.
Uważaj na siebie, proszę.
Dobrze.
Nigdy nie robiłam czegoś takiego dla nikogo.
Nie wiem, co się stanie.
Będzie dobrze.
Obiecuję ci, że będzie.
Dziękuję.
Chodź tu, mój prokuratorze.
- Tak? - Chodź tutaj.
- Co? - Jestem twardy jak tytan, moja piękna.
- Jak tytan? - Tak.
Czy to jest...
...jak tytan?
Tak?
Chcę poczuć twój tytan.
Poczujesz.
Taka miękka.
Faktycznie jest jak tytan.
Na kolana.
Podoba ci się?
I to bardziej.
- Szybciej. - Czekaj, czekaj.
- Taka miękka. - Nie tak szybko, czekaj.
Pośliń mnie.
Tak dobrze, o tak.
- Podoba ci się? - Tak.
- Ale daj wyżej. - Tak?
- Do góry, kochanie. - O tak.
- Chcesz loda? - Co takiego?
Bym ci possała?
Oczywiście.
Ale później.
Później?
Posłuchaj...
Ruszaj się szybko. Szybko.
O tak, właśnie. Szybko!
Tak, ruszaj się szybko.
Zaczekaj chwilę.
Wyglądasz jak na zdjęciach.
Dokładnie tak samo.
- Jakich zdjęciach? - O tak. Tych, które mi wysłałaś.
Cudownie!
Szybciej, szybciej.
- Jeszcze, jeszcze! - Czekaj.
- Jeszcze! - Szybciej?
Tego chcesz? Chcesz szybko?
Tak szybko?
Prokuratorze...
Ciężki jesteś.
Prokuratorze.
Nie wygłupiaj się.
Prokuratorze.
O cholera.
Nie, nie. Cholera, cholera jasna.
O nie, o nie.
Mam to, czego szukasz.
Ktoś się z tobą spotka jutro w południe w Archer Park.
Możesz jechać jutro, Frida. Jacka nie będzie w domu.
Uważaj na siebie.
Już skończyłaś, Rox? Wcześnie wymiękł.
Chyba nie żyje.
Pewnie umiera z rozkoszy.
To może człowieka zabić.
Mówię serio, on nie żyje.
Co ty bredzisz? Jak to nie żyje?
- Nie rusza się. - Pewnie śpi.
To normalne po intensywnym seksie.
- Nie rusza się! - Upewnij się.
Nie strasz mnie, Roxana. Musisz to sprawdzić.
- Sprawdź go. - Jak?
Okej, przełącz mnie na głośnik.
Gotowa?
- Tak. - Teraz słuchaj. Sprawdź jego puls.
Czujesz puls? Pewnie nic mu nie jest, tylko śpi
- Śpi. - Nic nie czuję.
- Sprawdź, czy bije mu serce. - Zamknij się!
Bije mu serce? Jeśli nie, zrób mu usta-usta.
- Musisz... - Nie wiem, jak.
Jak w cholernych filmach. Zakrywasz mu usta ustami
i dmuchasz. Zakrywasz i dmuchasz.
Raz, dwa, trzy i dmuchasz. Policz do trzech.
- Potem dmuchnij. - Dwa, trzy...
Policz...
Policz do trzech.
Próbowałam liczyć, cholera. Nie żyje i już.
Nie budzi się.
Spokojnie. Jestem prawie na miejscu, Roxana.
Mój biedny prokurator.
Jeśli się obudzisz, obiecuję,
że będę ci ssać całą noc. Nie.
Cały rok!
Dalej, dalej!
- Jeszcze raz. - Co z tobą?
Co z tobą, idioto? Co jest?
- Czego chcesz? Co odpierdalasz? - Dość.
Tylko gramy, draniu.
Ej? Wystarczy już.
Podałem ci piłkę, byś zaliczył punkty.
Co jest?
- Co jest? - Zabiję tego Tavaresa.
Co znowu?
Dali skurwielom telewizor,
by mogli obejrzeć mecz. A my to co?
Czemu cię to rusza?
Nie wiesz, czemu?
Mamy małe gówienko, a oni mają wyjebany ekran.
Co za bzdura, Cuau.
To wina Peniche. Walić tego skurwiela.
Peniche!
Hej!
Uspokój się, już.
- Wszystko przez mecz? - Mecz reprezentacji.
Dobra. Pogadam z Peniche, ale już.
Uspokój się.
A ty leć po piłkę.
- Robi się, stary. - Dosyć.
Dosyć, wystarczy już.
Pospiesz się, draniu.
Niech to szlag.
Co się stało?
Zabiłaś go.
Zabiłaś go, Roxana.
Wcale nie. Nie przetrwał nawet jednej rundy.
Cholera. Co zrobimy?
- To twoja wina, dupku. - Zamknij się.
To nie moja wina. To ty go zabiłaś.
Ty mnie tu przysłałeś!
- Co się stało? Co zrobiłaś? - Nic.
Co mu dałaś?
- Dałaś mu cokolwiek? - Nie, wziął jakąś pigułkę,
by mu stanął.
Cholera.
Prokuratorze.
Spoczywaj w pokoju.
Prokuratorze.
Niech Bóg cię przyjmie do siebie.
Jak z tego wybrnąć?
Najpierw pomyślmy, OK?
Ubierz się.
Daj łyka, co?
Co tam, ziomku?
Widać, że coś cię gnębi.
Mnie nie oszukasz.
Pijesz w samotności.
I czuć od ciebie złością.
Co jest?
Chodzi o wyrok?
Jeśli nie o wyrok,
to o twoją panienkę.
Moja żona nie żyje.
Przykro mi.
Martwię się...
o takiego małego człowieczka.
Masz dzieciaka?
Spokojnie, ziomku.
Dotrzymam tajemnicy.
Jesteś pewna, że to ten dom?
To jego samochód.
- Czyli jest tutaj? - Chyba.. tak.
Jest tutaj.
A jeśli cię zobaczy?
Nie może cię zobaczyć.
- Będzie OK. - Jeśli cię zobaczy,
będziemy miały kłopoty.
Będzie OK. Poczekamy, aż wyjedzie i wkroczymy do akcji.
To nic takiego.
Po prostu musimy bardzo uważać.
Nic nam nie będzie.
Zaczekajmy.
Gdzie się poznaliście?
O czym ty mówisz?
Ty i Lázaro. Znaliście się wcześniej, czy...?
Nie, poznaliśmy się w więzieniu.
Prowadzę tam spotkania...
z nim oraz z innymi więźniami.
Czaję. I podoba ci się.
Nie. To znaczy, to dobry człowiek.
- Ale... - Wyraźnie ci się podoba.
Właśnie.
Wiesz, kiedyś był...
Był zupełnie inny.
W jakim sensie?
Tak ogólnie. Kiedyś był dużo szczęśliwszy.
Jak my wszyscy.
Tak.
Naprawdę kocha Pablo.
To wiele mówi o mężczyźnie.
O cholera.
- To on? To on? - Tak.
Na pewno cię nie widzi?
Nie ruszaj się.
Idzie?
Czekaj. Dobra, wsiada do samochodu.
Dalej, dalej, dalej.
Poczekajmy, aż odjedzie.
Nie ruszaj się.
Okej, zapala silnik.
I odjeżdża.
Dobra.
Poczekajmy. Jeszcze trochę.
Pojechał już?
Jesteśmy bezpieczne.
Chodźmy.
- Po prostu pukamy? - Aha.
Już idę.
Och, Linda!
- Conchita. - Cześć, Linda.
- Linda. - Dobrze cię widzieć.
Przykro mi z powodu twojego taty.
To była tragedia.
- Bardzo smutna. - Dziękuję.
Dzień dobry pani. Miło mi.
Nazywam się Frida.
Bardzo mi miło.
- Możemy wejść? - Nie, dokąd idziecie?
Pablo. Cześć, kolego.
Jestem przyjaciółką twojego taty.
Chodź, zabierzemy cię do taty. Chodź ze mną.
Idziemy, chodź.
On nie chce. Nie możecie go zabrać.
Conchita. Zabieramy go.
Weźmiemy go do taty.
- Pojedzie do taty. - Nie.
Muszę zadzwonić do jego rodziny.
Frida, możesz...?
Odpowiadam za niego.
- Musisz... - Nie.
- Pojedzie do taty.
- Ale ja odpowiadam. - Został porwany.
Nie możecie go zabrać.
Nie. Nie teraz. Nie.
- Co jest, kurwa? - Nie.
- Linda. - Co się dzieje?
- Proszę pana... - Zamknij się.
Musisz bardzo uważać.
Kto to i co ona tu robi?
Nie, wybacz mi...
Nie.
Niech pan tego nie robi.
Odpowiedz na pytanie.
Odpowiadaj, kurwa!
Kto to i co ona tu robi?
Uspokój się.
Odłóż broń.
Uspokoić się?
O nie. Biegnij po pomoc!
Pablo, Pablo...!
Nie. Ej, ej, ej!
- Do środka! - Nie...
Proszę, nie!
- Conchita. - Słucham?
Weź chłopca do pokoju i zostań tam z nim.
Tak, proszę pana. Tak.
Proszę.
Uspokój się, dobrze?
Proszę.
Posłuchaj.
- Jesteś przestępcą. - Nie, Linda.
Nie. Nie!
Linda, nie!
Nie, nie...
Proszę, nie. Proszę.
Nie, nie.
Proszę.
Musisz zrozumieć,
że może się tu zrobić
bardzo krwawo,
jeśli nie odpowiesz na pytania.
Kim jesteś i co tutaj robisz?
Napisy: Joanna Kaniewska